از نو برایت می‌نویسم

در بخش کودکان سرطانی همه با صدای بلدند میخندند و شوخی میکنند ولی دیوار سرطان خیلی بلند است .استادمان میگوید دیوار ها را هر چه بلند تر بسازند، آسمان از آن بلند تر است  و ما این جمله را از صمیم قلب،با بغض، روزی چند بار، مثل ذکر تکرار میکنیم .

استاد دیگری هم داریم که سال 1354 در همین بیمارستان انترن بوده. آن زمان عکسی با بچه های سرطانی بیمارستان انداخته که برنده چند جایزه عکاسی شده است .

در توضیح عکس نوشته شده : "حال همه ی ما خوب است ، اما تو باور مکن. "

بگو آآآ حاطرات یک شغل _ یک رزیدنت

 + گوش کنید ، حالتون رُ یه جوری می‌کنه.

رنگ : همچنان سیاه .

/ 1 نظر / 29 بازدید
مرضیه

وبلاگتو تازه یافتم و فک کنم لازم نیس بگم که چقددددد خوبه و تا تهش خوندم. ;;) در جریان باش که وبلاگتم مثه خودت خوبه. ;;)